Night conquered day in a day-long combat,
I fell victim to a peaceful respite,
Moonlight flickered its pride in flashes;
fireflies drew spirals that lit my lashes,
Laptop flaunted its luminous screen,
struggling to convey “I’m still on”
Yes, I am a lover of night,
the nature-made feminist, who lured sun to her bosom,
and enslaved him with an everlasting spell,
She gives me a poet’s hand and a player’s heart…
രാത്രി തന് താന്തമാം നിഴല്പ്പാടിലലിയവേ
കിനാവിന്റെ വേട്ടയാടലുകള്ക്കൊടുവില് ചന്ദ്രന്റെ മുഖം കണ്ടുണരവേ,
ഒരൊച്ച മാറ്റൊലി കൊണ്ടു നെഞ്ചില്
തകര്ന്നടിഞ്ഞവശയായി ചേര്ന്നു കിടക്കവേ,
വിരസമാം ചെയ്തികള്ക്കന്ത്യം കുറിച്ച്,
തളര്ന്നു വരുന്നൊരീ നിശാശലഭങ്ങളേ,
കേള്ക്ക, ഇനി നിങ്ങളും കേള്ക്ക,
ഇന്നലെകള് തട്ടിയെടുത്തൊരെന് ഇദയത്തിന് വേദന.
യുവത്വം സമ്മാനിച്ച പലായനക്കഥയിലെ,
മനം മടുത്തൊരു നായികയെപ്പോല്,
കറുത്തൊരധ്യായത്തിന് നിറം പോയ ഏടുകളില്,
പതുങ്ങി നില്ക്കുന്നെന് ഭൂതകാലം.
വേരുകള് നല്കാത്ത ആത്മാഭിമാനത്തെ,
കീറിമുറിച്ച വിധ്വേക്ഷത്തിന് ഖഢഗങ്ങള്,
മുറുകും കുരുക്കുകളായി ഗളത്തില് പടരവേ,
വെറുതേ ഞാനൊന്ന് മന്ദഹസിക്കയായ്.
എനിക്ക് കിട്ടാത്ത സ്നേഹത്തിന് കണികയും,
ഞാന് രസിക്കാത്ത നിലാവിന്റെ വെണ്മയും,
വാശി പോല് കിടാങ്ങള്ക്കു പകര്ന്നു നല്കുമ്പോഴും,
നഷ്ടങ്ങള് ദുഖത്തിന് മാറ്റു കൂട്ടുന്നു.
അനശ്വരമെന്നു നിനച്ചു സൂക്ഷിച്ചവ,
നശ്വരമായ് പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നത്,
കണ്ടിട്ടും അറിയാത്ത ഭാവം നടിക്കവേ
പഴയ സ്മരണകളില് വിള്ളലുകള് വീഴ്കയായ്
ഒരിക്കല് ദൂരത്തെന്നു കരുതി തഴഞ്ഞവര്,
തിരിച്ചു വിളിച്ചു സൗഹൃദം ഭാവിക്കവേ,
അകന്നു പോകുവാന് മനം വെമ്പുന്നതെന്തിന്,
അറിയില്ല, പിടികിട്ടാച്ചോദ്യമായി നില്ക്കുമെന് മനസ്സിനെ.
തികച്ചും പരുഷമായി മറന്ന ദൈവത്തിനും,
ആട്ടിത്തെളിച്ച വിധിയുടെ പടക്കോപ്പിനും,
മനസ്സിലെങ്ങോ നന്ദി പറഞ്ഞ്,
അകലേക്കായ് ഞാനീ യാത്ര തുടരുമ്പോള്..
.
കേള്ക്ക നിശാശലഭങ്ങളേ, നിങ്ങളും കേള്ക്ക,
അകലെയെങ്ങോ വിതുമ്പിക്കരയുന്നെന്,
ബാല്യകാലത്തിന് നേര്ത്ത സ്മരണകള്!…
Photo courtesy: Dawn Antony
Needless to say, my journey has been phenomenal in its own way.
I’ve chosen paths no one approved of,
Failed miserably, yet learned through it all.
I’ve succumbed to the care and affection of some
Who were neither my blood nor my love.
I’ve twisted my life to fit the lifestyle I desired,
Only to realise, I couldn’t afford it.
I’ve dealt with misery, head held high,
So no one would see the cracks beneath.
I’ve lost many times, but never held back, not with friends, not even with foes
I am more a friend than a mother to my seven-year-old,
Who still longs for a mother’s warmth.
To some, I’m a failure.
To others, a champion of whims,
Though those whims often end in doubt.
Precarious, yes, that’s what life has been.
But I won’t complain…
Because ‘unpredictable’ is my second name.
അനാഥത്വം പടര്ന്നു പിടിക്കുന്ന മണ്ണിലേക്ക് ആടിമാസത്തില് ആടിയുലഞ്ഞ് അവളെത്തി. സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോല് അറിയാതെ വന്നു മണ്ണില് തൊട്ടു ഭൂമിയെ ഉണര്ത്തി. കാലത്തിന്റെ ചേമ്പിലയില് ഉതിര്ന്നു വീണു നിലത്തു ചിതറിയ ഓര്മത്തുണ്ടുകളെ കൂട്ടിയിണക്കി. മണ്ണിന്റെ മണം നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലൂടെ നെഞ്ചില് കത്തിയമരുമ്പോള് അവള് പാടുന്നു. പണ്ടെങ്ങോ സ്വപ്നാടനത്തില് കൂട്ടായെത്തിയ രാത്രിമഴയുടെ താരാട്ട്.
തൊടുന്നതെല്ലാം പൊന്നാക്കി ഒരിക്കലൊരു ചിത്രപ്പുറ്റില് ഒളിച്ചു ഒരു നാളീ മഴ പെയ്തിറങ്ങുമ്പോള് കുളിച്ച് ഈറന് ഉടുത്ത് മുടിത്തുമ്പില് നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങുന്ന വെള്ളത്തുള്ളിയുമായി ഓടി മറയുന്ന മലയാളിപ്പെണ്കൊടിയെ ഓര്ത്തു പോകുന്നു. മുറ്റത്ത് തളം കെട്ടിയ വെള്ളവും, ചുമരില് നനുത്ത പായലിന്റെ നനവും ഒരു നാളവള് വന്നെത്തി നോക്കിയതിന്റെ ബാക്കിപത്രമായി. വയലുകളുടെ പച്ചപ്പില് ഒരു തുള്ളി വീണു ഭൂമിയുടെ ദാഹം ശമിപ്പിച്ചു നീ പിന്തിരിയുമ്പോള് “പോകല്ലേ” എന്ന് ഉറക്കെ കേഴുന്ന എന്നെ നീ കണ്ടില്ലയോ?? എന്റെ മാത്രം മഴയേ…
An Insomniac's Musings 