ഞാനിരിക്കും കിനാക്കൂട്ടില് ചില്ലുടഞ്ഞ ജനലരികില്
പാതി മറയും ചന്ദ്രനെ കാണവേ,
നിനച്ചു സൂക്ഷിക്കുവാന് പടച്ച ഓര്മ്മക്കുറിപ്പുകള്
അടച്ചു വച്ചു തനിയേ കിടന്നു ഞാന്..
പതിഞ്ഞ കാറ്റിന്റെ കാല്പെരുമാറ്റമീ
ജനല്പ്പാളികളെ കൂട്ടിമുട്ടിക്കവേ,
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഞെട്ടിയെണീക്കുന്ന
പേടിക്കുരുന്നിനെ വീണ്ടുമുറക്കയായ്.
ഉതിര്ന്നു വീഴുന്ന നിലാപ്പാളികളെന്റെ
തണുത്ത കപോലങ്ങളില് വെള്ളി വീശവേ,
ഒളിച്ചിരുന്ന മയില്പ്പീലിത്തുണ്ടുകള്
അടഞ്ഞ മിഴികളില് സ്വപ്നം വിതയ്ക്കയായ്…
നീ നടന്ന വഴികളിലൂടെ
നീ പറഞ്ഞ കഥകളിലൂടെ
നീ പകര്ന്ന ഒരു തുള്ളി മധുവിലൂടെ
ഞാനറിഞ്ഞു അറിയാത്ത വീഥികള്
നീ നയിച്ച മരുവിന് ചരുവിലെ
ആളൊഴിഞ്ഞൊരാ നീണ്ട സന്ധ്യയില്
ഞാന് നുകര്ന്നൊരാ സാന്ദ്രസംഗീതവും
ആ നിലാവിന്റെ നേര്ത്ത വെളിച്ചവും
നീ മറന്നുവോ എന് പ്രിയ സ്നേഹിതാ?
നീയെനിക്കെന്റെ വിഭ്രാന്ത മനസ്സില്
വീണ മീട്ടിയ സാന്ത്വനമായതും
നീയെനിക്കെന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്
ഓജസ്സേകിയ ആര്ജ്ജവമായതും
ഞാനറിഞ്ഞു നിന്നെയറിയിച്ചതും
നീ മറന്നുവോയെന് പ്രിയ സ്നേഹിതാ?
ഏതു പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുഖംമൂടിയിന്നു നിന്നെ
ചോരയാല് വിരല് കഴുകിക്കുന്നുവോ
ആ മുഖംമൂടി ഒരിക്കലീയെന്നുടെ
നീണ്ട കൈകളില് വലിച്ചെറിഞ്ഞതും
നീ മറന്നുവോ ഇത്ര പെട്ടെന്ന്?
ഇന്ന് നിന്റെ നീട്ടുന്ന കരതലം
ഇരുകുഴലുള്ള മരണത്തിന് ഛയയായ്
എന്നെ നോക്കിച്ചിരിയുതിര്ക്കുന്നതും
നീയറിയുന്നുവോയെന് പ്രിയ സ്നേഹിതാ?
ഇന്ന് നീ നിനയ്ക്കും നിനവുകള്
ആരെയൊക്കെയോ ഭീതിയിലാഴ്ത്തുമ്പോള്
ഞാനറിയുന്നു ഇനിയീ ഗ്രാമവും
ഏതോ ചുവപ്പില് കുതിരുവാന് കാക്കുന്നു
എന്റെ സ്മരണ തന് ജാലക വാതിലില്
ഏതോ വിരലുകള് മുട്ടുന്നതറിയുന്നു
എങ്കിലും ഞാന് തുറക്കില്ലയിനിയത്
എല്ലാം മറക്കാന് സമയമായ് സ്നേഹിതാ…
ആഴമേറിയ സാഗരത്താഴ്ചയില്
ഊളിയിട്ടു മറയട്ടെയെന്നേക്കും
ഓടി മറയും കിനാക്കളിലെങ്കിലും
ആ മുഖം ഒന്നു മൂടപ്പെടട്ടെ
ആര്ദ്രമാമെന്റെ ഹൃദയത്തിന് കോണിലായ്
ആരുമറിയാതെ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചൊരാ
ആത്മനിക്ഷേപം ഇനി ഞാന് മറക്കട്ടെ
നിന്നെയിനി ഞാന് മറക്കട്ടെ
വറ്റുമീ വിഷക്കുപ്പിയില് പുകയുന്നു,
ആത്മനിഷേധത്തിനലപൂണ്ട ലിഖിതങ്ങള്..
ആര്ക്കും വഴങ്ങാത്ത നിശ്ചലസ്തൂപത്തില്,
ആരോ നിഴല്കൂത്ത്കെട്ടിയാടിക്കുന്നു.
നീണ്ട പകലിന്റെ കുത്തിനോവിക്കും,
തീക്ഷ്ണ ശരങ്ങളായി സൂര്യന്റെ കണ്ണുകള്.
ഇത്, ലോകത്തിന്റെ ആദ്യമോ,അന്ത്യമോ?
അറിയില്ലെനിക്കും നിനക്കും കാലത്തിനും
അലക്കാത്ത മുണ്ടുകള് നിറയുന്നു കൂടയില്,
അഗ്നിയില് പിടയുന്നു അലക്കാത്ത മനസ്സുകള്.
ഇത്, ജനിമൃതികളുടെ ആദ്യമോ അന്ത്യമോ?
അറിയുന്നു ഞാന് പിന്നെ കാലവും നീയും
അലറിത്തെറിപ്പിച്ച തുപ്പലില് വീണ്ടും,
ഒടുങ്ങാത്ത രോഷത്തിന് ചിത കത്തിയമരുന്നു.
ഇത്, കിനാക്കളുടെ ആദ്യമോ, അന്ത്യമോ?
അറിയില്ലെനിക്കും നിനക്കും കാലത്തിനും
ആരോ കോറിയ ചന്ദ്രന്റെ മുഖമിന്നു,
പോറലുകള് വീണയൊരു നീലിച്ച വൃത്തമായി.
ഇത്, ആയുസ്സിന്നാദ്യമോ അന്ത്യമോ?
അറിയില്ലെനിക്കും, നിനക്കും, കാലത്തിനും
ഇടറുന്ന പദമോ, കടലില് കുതിരുന്നു,
മൃതിയില് കേഴുന്നു ഇടറുന്ന ഹൃദയം.
മാറ്റമന്ത്രത്തിന്റെ പടഹധ്വനി,
താരാട്ടായ്, ജ്വാലയായ്,ശാന്തിയായി.
ഇത്, താളത്തിന്നാദ്യമോ അന്ത്യമോ?
അറിയില്ലെനിക്കും, നിനക്കും, കാലത്തിനും.
തലകള് വീണുരുളുന്ന രണഭൂമിയില്,
പിറക്കുന്നു താന്തമാം ആയുശ്ചരിതങ്ങള്… .
ഇനി ഒന്നിനും ആദ്യമില്ലന്ത്യമില്ല,
പറയുന്നു കാലത്തിന് വാഗ്ധോരണികള്……..
Heart, my heart, where will you cremate these forbidden thoughts,
That chant lullabies of a devil-ridden world.
The day I tamed you to an emotional graveyard,
The necropolis of unresolved griefs,
You stayed gallant and discreet for me.
Now you thrash about to escape from me.
When I dread being left alone,
The remnants of the past haunt my conscience.
Waiting for the doomsday, love lost, trust left, jest missed,
I live wishing for it all to collapse.
An abominable cry of a helpless mind lurks behind those frozen walls.
Beyond it all, I see you, my heart; I see a spark of hope in you.
The dawn seeped through my windowpanes,
All I see are harsh, bright, and yellow.
I stooped down to perceive where I am,
I know this pitfall like the back of my hand.
Snags, wails, trampling footsteps,
All were my companions at various times.
Yes, I am back where I started; help me out.
Help me be free!!!
An Insomniac's Musings 